Mijn instructeur zei vroeger altijd (als ik met een rood hoofd van inspanning te paard zat) dat het paard de enige was die moe mocht worden tijdens het rijden. En eigenlijk is het ook heel simpel: jij geeft been en je paard reageert daar voorwaarts op. Jij maakt een ophouding en je paard komt daarop terug.
Alleen valt dat in de praktijk nog niet altijd mee. Hoe vaak zie je niet dat de ruiter met zijn been blijft drijven zonder dat daar ook maar enige reactie op volgt.
Toch is ook het meest flegmatieke paard goed aan de hulpen te krijgen. Als je onderstaande tips consequent toepast, krijg je jouw paard vast ook goed aan de hulpen!

1. Korte, snelle hulpen. 
Geef je paard korte, snelle hulpen. Wanneer je je been lang laat aanliggen, zal hij hierop afstompen en minder snel reageren.

2. Rijd overgangen.
Rijd je paard een paar keer kort achter elkaar van de stap naar de draf en ga na enkele passen weer naar de stap. 

3. Zweepje.
Reageert je paard niet snel genoeg op je (korte, snelle) beenhulpen, tik dan als aanvulling met een zweepje achter je kuit.

4. Sporen.
Als je een goede onafhankelijke zit hebt, kun je een spoortje gebruiken om je paard op kleinere, meer subtiele hulpen te laten reageren.

5. Hand openen.
Vergeet niet je paard ruimte te geven van voren wanneer je been geeft. Hij moet wel de mogelijkheid hebben naar voren te gaan.

6. Niet te lang rijden.
Je kunt beter wat vaker kort en effectief rijden dan lange trainingsrondjes zonder doel. Hierdoor houd je zowel jezelf als je paard scherp.

7. Voerbeleid.
Een paard dat te dik of juist veel te dun is, kan lichamelijk vaak minder goed reageren dan een paard dat in een goede conditie is. Ook wil energierijker voer wel eens bijdragen aan vlottere reacties van het paard.

8. Variatie.
Door variatie in de training bouw je de spieren veelzijdiger op en voorkom te verveling. Denk hierbij aan een galoptraining in het bos, balkjes draven, dressuurtraining, longeren, etc.
Een betere bespiering maakt het voor het paard makkelijker snel te reageren.