Dagboek van een wedstrijdsecretaris

vrijdag 11 januari 2019 door NDR&JV
Dagboek van een wedstrijdsecretaris

Indoor 2018. Het is november. De maand van ons jaarlijkse indoor concours. De vergaderingen zitten erop, de goede voornemens staan op papier.

Voor mij een moment om er met frisse moed tegen aan te gaan. ‘Fris’, want we organiseren nog maar twee wedstrijden per jaar, en ‘moed’ omdat ik weet dat het weer met ups en downs zal verlopen.
Het “wat is dit toch mooi werk” zal afwisselen met “waar ben ik aan begonnen” en “was ik maar een georganiseerd, standvastig persoon”.

De inschrijvingen stromen binnen. Eerst langzaam en in de laatste week ineens razendsnel. Ik hou ervan als deelnemers direct bij opgave hun wensen doorgeven. Hoe specifieker hoe beter. Gewoon; ik wil om 10 uur rijden. Of graag een uur tussen mijn beide paarden. Of als ik niet om 10 uur kan meld ik me af. Top. Zo zou het moeten zijn.

Sluitingsdatum. Brrr. Stand opmaken. Één keer, want dit zegt niks.
Voorlopige lijst maken. Wauw. Heerlijke puzzel, als ik iedereen heb waar ze willen zijn, iedereen tevreden.

Oké misschien niet iedereen. Na het plaatsen van de eerste lijst begint het pas. Buikpijn. Mail stroomt binnen. De een wil later, de ander eerder, de voorlezer kan niet te laat, of we lezen elkaar voor, opa is zondag jarig of mijn paard kan niet te lang wachten. Ook nieuwe opgaven. Vol? Er doen toch maar 10 combinaties mee in de B? De startlijst gaat de prullenbak in. Opnieuw. Eerste lijn verzoeken gaan voor, daarna de nieuwe verzoeken. Een lijst met aanpassingen draag ik de hele week met me mee, alles wat binnenkomt via app, mail, telefoon en startlijsten schrijf ik op. Op mijn handen staan onleesbare krabbels. Mijn collega’s vragen zich af wat ik aan het doen ben tijdens werktijd. Ik vraag me inmiddels sowieso af wat ik aan het doen ben.

Ik hou mezelf voor dat iedereen de best mogelijke oplossing verdient al kan niet iederéén als laatste, dat zullen ze begrijpen. Toch? We moeten met ons team met een paar trouwe vrijwilligers ook twee hele dagen kunnen bemannen. Toch nog maar ééntje toelaten dan? Het is maar 7 minuten…

Nieuwe lijst. Iemand wil toch níet als laatste. De voorlezer kan niet meer. Ruiter mag een klasse hoger. Iemand wil niet bij die jury rijden. Een ruiter wil familie meenemen. Ja dan is 9 uur wel erg vroeg. Er moet ook regelmatig van paard gewisseld worden. Er wordt naar hartenlust aangemeld en afgemeld, gewijzigd en gewisseld. En dan is het nog de kunst om te zorgen dat de mensen zónder wensen niet ineens een halve dag later moeten starten. Want: Meer verzoeken gegarandeerd. Ik las een pauze in. Ik kijk morgen wel weer.

Die avond 23:30. Nieuwe lijst. Zal het dan toch lukken? De ultieme kunst is het iedereen naar zijn zin te maken. Mijn persoonlijke doel? Dát en een beetje meer. Een prettige afhandeling, het gevoel dat jij relaxt op wedstrijd kunt, dat je paard niet te lang hoeft te wachten, dat je denkt goh, dat is fijn dat ik zo laat nog kan aanmelden, fijn dat ze rekening houden met opa’s verjaardag. Leuk dat ze nog even vragen hoe het nu met mijn paard gaat. Daar gaat het toch om? Onze hobby?

Misschien neem ik het te serieus, misschien kan je ook zeggen: helaas pindakaas, had je maar eerder moeten zijn. Maar dit is mijn taak. En ik vind het leuk. En ik ga die lijst klaar krijgen! Op de wedstrijddag ken ik bijna alle deelnemers. Hun voorkeuren en de nukken van hun paarden, verjaardagen van familie, de mensen “zonder wensen” en mensen met de spanningen van een (eerste) wedstrijd. Daar doe ik het voor. Daar doen wij het als club met zijn allen voor!

Oké…. en voor die enkele opmerking: ‘Goed georganiseerd. Bedankt voor de service!’

 

Met toestemming overgenomen van: www.ndrjv.nl

Ook interessant

  • TV-Tip insturen

    TV-Tip insturen

  • Fokkerij

    Fokkerij

  • Verkoop van een paard met een beperking

    Verkoop van een paard met een beperking

    Mona Lisa is een erg braaf paard en is door Ellen op L2 dressuurwedstrijden uitgebracht. Helaas heeft Mona Lisa een kleine beperking. Bij te weinig beweging krijgt zij last van een op slot zittende knie. Ellen is bekend met deze beperking en zorgt er voor dat Mona Lisa voldoende beweging krijgt. Mona Lisa heeft daardoor bij Ellen weinig last van een op slot zittende knie.

  • Uiterlijk

    Uiterlijk

  • Training

    Training

Reacties

Reageren

Je mag nog 500 tekens gebruiken.

  1. Marika Hollander-Eggens

    #1

    Geweldig verwoord en zeer herkenbaar!

  2. Tineke Hoekstra

    #2

    Zeer herkenbaar! Leuk geschreven

  3. Sarina Westenberg

    #3

    Zo erg herkenbaar!

  4. Annie

    #4

    Wat een enthousiasme. Weet zelf naar al te goedhoe het gaat. Eigenlijk zou elke ruiter eens moeten meedraaien met het wedstrijdsecretriaat. Dan zijn we van een hoop gezeur verlost.. mijn dochter doet het nu ook sinds 3 jaar en die weet nu ook wat het is..

  5. Riëtte Gorter

    #5

    Geweldig...zeer herkenbaar! Precies zoals het is.

  6. Jacqueline

    #6

    Hulde aan alle secretariaten !!!!
    Toch zijn jullie gek dat je dat allemaal doet. Natuurlijk wil je mensen van dienst zijn en natuurlijk houd je rekening met wensen die bij opgave worden vermeld. Maar laten we eerlijk zijn: het zijn vaak dezelfden die telkens wensen hebben. Als ze het altijd weer voor elkaar krijgen houd je het wel in stand.

    Persoonlijke wensen mogen nooit ten koste gaan van een vlot wedstrijdverloop en/of van "zich-gewoon-aanpassende-deelnemers". Wat nu nog weleens gebeurd.

Nu op de voorpagina

  • Nieuw artikel: Presteer beter met deze tips!
  • TV Vandaag: Global Champions League, Highlights
Klik hier voor de voorpagina

Nieuwste vacatures

Chat